Karatefélag Reykjavíkur
Sundlaugarhúsinu Laugardal, 104 Reykjavík, Sími: 553-5025 kfr@simnet.is

Norðurlandamótið 1982

NM 1982 var haldið 23. ágúst í Finnlandi. Atli Erlendsson og Árni Einarsson frá KFR og Ólafur Wallevik frá SKF keppa fyrir Íslands hönd á mótinu. Ólafur nær bronsverðlaunum í sínum þyngdarflokki.

Í þrottlausri leit okkar að efni í BÆKLINGINN fórum við ritstjórnarmenn á fund þeirra Atla og Árna og ræddum dálítið við þá um ferð þeirra á NM'82.

Spyrjandi: Jæja, hvernig gekk ykkur?

Atli: Ég keppti fyrst við Dana og fannst mér bara ganga þrælvel en svo tapaði ég á refsistigum fyrir of mikinn contakt.

Árni: Atli malaði hann. Þeir dæmdu refsistig fyrir minnstu snertingu í andlitið.

Atli: Já, svo komst þessi Dani í 2. sæti og þá fékk ég að keppa við Norðmann með brúnt belti. Hann var skíthræddur við mig og flúði allan tíman. Svo skoraði hann wazaari með því að leggja framhandlegginn á hausinn á mér og vann á því. Þeir kölluðu það uraken.

Spyrjandi: En þú Árni?

Árni: Ég keppti við Frank Rönning sem á að vera einn sá best í Noregi. Ég komst í 3-1, þ.e. 3 wazaari á móti einu, svo náði hann öðru wazaari og loks tókst honum að lauma inn jodan mawashigeri og fékk ippon. Þá sótti ég eins og brjálæðingur en hann flúði alltaf í hringi og mér tókst ekki að skora áður en tíminn var búinn.

Atli: Þegar ég var á móti Norðmanninum sparkaði ég gott mae geri í magann á honum og hætti því ég hélt að þetta væri öruggur punktur. Þá rétti hann úr sér og potaði uraken í áttina til mín og dómarnarir dæmdur ai-uchi eða að við hefðum skorað samtímis.

Spyrjandi: Hvernig komu keppendur ykkur fyrir sjónir?

Árni: Danirnir eru mjög sterkir og báru af, enda urðu þeir í 4. sæti í sveitakeppninni. Finnarnir eru alveg hættir að æfa karate og eru bara farnir að leika sér, enda unnu þeir yfirburðarsigur.

Spyrjandi: Nú, hvað meinarðu?

Árni: Reglurnar hjá WUKO eru orðnar þannig að þeir gefa stig fyrir minnsta pot og refsingar við contact eru mjög strangar þannig að þeir sem voru sterkastir og kraftmestir töpuðu á refsistigum en þeir sem spiluðu á reglurnar, pössuðu fókusinn og kýldu snöggt og laust unnu.

Atli: Þetta er komið of langt frá alvöru karate. Finnska liðið er hætt að æfa kata og basic og eru í freestyle allan tímann. Þeir sparka eiginlega aldrei og kýla bara í magann.

Árni: Þeir höfðu reyndar mjög góðan fókus. Enginn þeirra fékk refsistig. Í þessum keppnum þarf ekki kraft. T.d. var skrítið að sjá Bruno Jensen 3. dan frá Danmörku í sinni keppni. Hann var rosalega sterkur og góður. Þegar andstæðingur hans sparkaði var hann eldsnöggur að skella honum og kýla á eftir en hann fékk ekkert stig. Þá gerði hann það sama aftur og enn fékk hann ekkert stig. Þá varð honum á að snerta hökuna á hinum með höggi svo að hinum var dæmt wazaari. Þannig að Jensen tapaði keppninni þótt hann hefði rótburstað andstæðinginn.

Spyrjandi: Þið voruð semsagt ekki hrifnir?

Atli: Nei. Þetta er alltof mikill leikur. Sirkus eins og Óli Wallewik kallaði það. En við ættum alveg að geta orðið mjög góðir í þessu leikkarate ef við nennum að æfa það og spila á reglurnar.

Árni: Ekki nenni ég því. Ég vil æfa karate.

Þá þökkum við þeim Árna og Atla fyrir spjallið og segjum þessari grein lokið.

Ólafur Wallewik, Árni Einarsson og Atli Erlendsson

Bæklingurinn, 1982.